Week 17/18: vrijdag 29 april – zondag 8 mei: Toronto!
Vrijdag 29 april Royal Wedding & naar Toronto.
Vroeg op om de laatste dingen in te pakken en nog een beetje TV te kijken naar de voorbereidingen van het huwelijk van Wills & Kate, slechts een paar kilometer verderop. Om half 9 de deur uit en om half 10 was ik al op Gatwick Airport, zo snel zou ik denk ik niet eens naar City Airport kunnen reizen. Lange rij bij de incheckbalie voor Air Transat en daarna nog even tijd om rond te lopen. Bij de duty free shops deden Wills/Kate/Queen look-a-likes een dansje op YMCA en waren er schermen om het huwelijk te zien. Maar ik moest naar de gate en heb verder geen TV’s meer gezien. Boarden en vertrek allemaal keurig op tijd. Een lange vlucht van 7 uur en 3 kwartier. Naast me zat een gezin van 4 op 3 stoelen, beetje druk dus. Gelukkig kon ik na 2 uur van plek wisselen, een stewardess had voorin het vliegtuig een paar lege plekken gevonden en zowel ikzelf als het gezin waren daar blij mee.
Tijd gedood met een beetje lezen, beetje muziek luisteren, beetje TV kijken, beetje dutten en verder eten en drinken. Bij de douane stonden ze al op me te wachten en de koffer was ook redelijk snel binnen dus ik kon op zoek naar een bus die me naar Downtown Toronto kon brengen. Was eigenlijk op zoek naar openbaar vervoer dat tot vlakbij het hotel zou komen, maar de eerste bus die ik zag stopte ook bij het Sheraton dus hoewel iets duurder heb ik dat toch maar gedaan. Aankomst hotel 4 uur in de middag plaatselijke tijd (5 uur tijdsverschil met London, 6 uur met NL).
Mijn kamer is op de 34e verdieping (van de 47 of zo) en kijkt uit over het Business District en de CN tower. A room with a view dus, wow. Daar ga ik geen genoeg van krijgen. Even een beetje uitgerust en wat gedronken daarna alvast een eerste verkenning van de stad. Een wandelingetje over Queen Street en richting Chinatown. Een wijkje met alleen maar Chinese, Vietnamese, Thai etc restaurants, juweliers, kledingwinkels, supermarktjes etc. Meer afwisseling dan in Chinatown London maar soms wel wat armoediger. Veel winkeltjes gesloten of te huur ook. Er waren ook twee winkelcentra met alleen maar Chinese winkels. Heb ergens een hapje gegeten, Miso en Cashew kip met rijst, nog wat boodschapjes gedaan en daarna terug naar het hotel. Hier eindelijk wat TV beelden van het huwelijk kunnen zien en daarna vroeg naar bed (nou ja, eigenlijk laat als ik er 5 uur bij optel).

Zaterdag 30 april: de dag begonnen met even snel mijn blog en facebook bijwerken in de hotel lobby (want alleen daar heb ik gratis internet). Voor het publiceren van de foto's heb ik nu even geen tijd want die moeten stuk voor stuk geselecteerd…. Ik ga nu lekker op stap, het lijkt een mooie dag te worden.. Nou vooruit dan, eentje van het uitzicht in mijn kamer
De aandacht verhuist vandaag van het Britse koningshuis naar het Nederlandse koningshuis: Koninginnedag! Ik begin mijn dag met het schrijven van mijn verslag van vrijdag en daarna in de lobby uploaden van het verslag naar mijn blog, en het uploaden van een hele zwik foto’s naar Facebook. Ik ontbijt met de yoghurt die ik gisteren al gekocht heb. Lekker vroeg op pad (half 10), eerst door het Business District langs het mooie gebouw van de Roy Thomson Hall aan King Street, en daar voor de deur is de Canadian Walk of Fame. Weer een stuk verder is Old Ford York. Gebouwd door de Britten in 1793 ter verdediging van de stad York (Toronto) tegen de Amerikanen. Die namen het in 1813 kortstondig in, en daarna werd het weer heroverd en heropgebouwd. Inmiddels ligt het fort niet meer buiten de stad maar hartje stad en is het omringd door spoorlijnen, de drukke Gardiner Expressway en diverse woontorens. Het fort bestaat uit 7 gebouwen die op 1 na allemaal nog dateren van begin 19e eeuw, wat voor Canadese begrippen oud is. Een goede audio guide zorgt voor de toelichting. Er zijn ook 2 mensen in kostuum die een groepje kinderen rondleiden en ik begrijp dat die kinderen de nacht op het fort zullen doorbrengen. Dit stukje geschiedenis bleek een goede keus om mijn vakantie te beginnen.

Na_het_fort verder naar het westen gelopen, naar de Exhibition wijk. Hier zijn diverse grote gebouwen, zoals het National Trade Centre, het Automotive Building, het Colliseum, het BMO Field voetbalstadion (waar de Nederlandse vlag uithing), het Queen Elizabeth Building & Theatre en Liberty Grand. En helemaal aan het eind kom je dan bij de oever van Lake Ontario uit. Aan de overkant de skyline van enkele buursteden, in de verte Niagara en ook de kust van de USA. Hier lekker even in de zon van het uitzicht en de rust genoten. Helemaal langs het water weer terug gelopen naar het Automotive Building, langs het pretpark Ontario Place, het themapark Atlantis en het Canadian Amphitheatre. Mooi zicht ook op het Business District en de CN Tower, en op het Toronto City Centre Airport. Hier is ook het Inuit monument, voor de oorspronkelijke bewoners van Canada.

Daarna naar het Museum of Contemporary Canadian Art (MOCCA) op Queen Street West, een museum, of eigenlijk meer een gallery, dat werk van hedendaagse Canadese kunstenaars laat zien. Vervolgens door Trinity Bellwoods Park gelopen en hier ook even zitten lezen en drinken. Doorgelopen naar Kensington Market. Een leuke combinatie van Camden Market en Borough Market: allemaal winkeltjes en stalletjes met groente en fruit, kleding, zonnebrillen, en wat al niet. Leuke sfeer, en heel kleurrijk. En ook heel goedkoop. Ik koop hier een pond aardbeien voor $ 1.50, dat is £ 1 of € 1,20. Hier ook wat broodjes voor mijn ontbijt van morgen gekocht. En in een leuke winkel, The Blue Banana, zelfs een mooie papieren vouwlamp voor in de slaapkamer gekocht.
Daarna weer wat meer naar het westen, waar aan College Street en zijstraten Little Italy is. Een wijkje met Italiaanse winkels, restaurants, gelaterias etc. Ik vind hier een leuk restaurantje waar ik calamares en pasta met meatballs, sausage en tomatensaus eet. Mamma mia, grote porties! Tenslotte weer terug naar het hotel. Leuke maar heel vermoeiende dag achter de rug, ik heb enorme afstanden gelopen.
En het was lekker zoning dus ik ben behoorlijk verkleurd.
Zondag 1 mei:
Ik kijk naar buiten en zie dat aan mijn voeten (de staart van) de Marathon van Toronto voorbij trekt, was daar al via een voicemail op mijn hotelkamer op geattendeerd. Eerst weer mijn blog en facebook bijgewerkt, en email en nieuws bekeken. Daarna op pad, richting noorden. Over University Avenue naar Queens Park met de Ontario Legislature, het bestuursgebouw van de provincie. Daar bleek net een herdenkingsparade voor/door de politie aan de gang te zijn, live uitgezonden op de Canadese TV. Toen dat afgelopen was begon het zachtjes te regenen, dus tijd om verder te gaan. Ik wist al dat het een natte dag zou worden, en had dus al museumbezoek gepland. Om te beginnen het Bata Shoe Museum, de collectie van Sonja Bata van het gelijknamige schoenenbedrijf. Een nieuw museum in een geweldig gebouw van Raymond Moriyama. De architect had een kijkdoos/schoenendoos in gedachten en dat is goed te zien. Een mooie vaste collectie All About Shoes, en 4 tijdelijke tentoonstellingen over de jaren 20 (The Roaring Twenties, Heels, Hemlines and High Spirits), 40 jaar uitreiking van de Juno pop-prijs (met schoenen van prijswinnaars van Anne Murray tot Justin Bieber), een tentoonstelling Beauty, Identity, Pride over native Noord-Amerikaans schoeisel, en tenslotte Art In Shoes – Shoes in Art. Zeer de moeite waard allemaal! En ik heb voortdurend onze song In These Shoes in mijn hoofd.

In_dezelfde_straat, iets meer naar het oosten, zit het enorme complex van het Royal Ontario Museum. Het ROM is Canada’s grootste museum. Naast/achter het oude, 19e eeuwse gebouw zit een gloednieuw en spectaculaire aanbouw: het Michael Lee Chin Crystal Building. Gevormd als een kristal met puntige uitsteeksels, schuine lijnen en overall ramen en doorkijkjes. En de collectie is al net zo bijzonder. Van fotografie tot textiel, meubilair en gebruiksvoorwerpen, glas en aardewerk, chinese en andere oosterse kunstvoorwerpen, mineralen en dinosaurussen, etc etc. Een combinatie van het V&A en het Natural History Museum. Er was ook nog een wisseltentoonstelling over Water, maar daar ben ik niet meer aan toe gekomen, hoewel ik bijna 3 uur in het museum heb doorgebracht. Toen ik uiteindelijk weer buiten kwam bleek het inmiddels flink te regenen, toch nog water dus. Foto's volgen nog, ook voor maandag en dinsdag. rest is klaar
Daarna nog even rondgelopen in de trendy winkel/woonwijk Yorkville. Leuke boutiques en designer shops, coffeshops en zo. En een prachtige supermarket, de Food Halls in Harrods in kleiner formaat. In een van de coffeeshops een kaneelthee met appel gedronken en ondertussen mijn foto’s voor de dag vast doorgelopen. Daarna in een plaatselijke pub een pub meal: een lekkere Brushetta met Feta en Kip Souflaki. Ondertussen even een krantje gelezen. Tenslotte weer terug naar het hotel via Queens Park waar diverse standbeelden staan, waaronder King Edward VII, Queen Victoria en het politiemonument waar die optocht vanmorgen om begonnen was. Alweer een leuke dag achter de rug.


Maandag 2 mei: De dag begint met goed nieuws: de krant op de mat voor mijn hotelkamer zegt dat Osama Bin Laden dood is. Diverse andere media bevestigen dit wanneer ik beneden mijn blog en facebook bijwerk, al hebben sommige media moeite om Obama en Osama uit elkaar te houden.
Vandaag een redelijk klein, handzaam gebied. Ik begin tegenover het hotel met Osgoode Hall, de rechtbank van Toronto. Je kunt er rondlopen en zaken bijwonen, maar ik heb alleen wat rondgelopen en foto’s genomen. Daarna naar het kleine, maar niet onaardige Textile Museum of Canada. Met een fototentoonstelling waar gebouwen tot textielontwerp zijn gemaakt, een tentoonstelling over de zijde-route en een kleine vaste collectie. Verderop zit het enorme Eaton Centre, een groot winkelcentrum a la Hoog Catharijne. Ik koop er 2 spijkerbroeken en een ‘hoodie’ in de aanbieding. Veel mooie designer kledingwinkels ook, en in het atrium een leuk kunstwerk met vogels. Naast het winkelcentrum is Trinity Church, dat bijna gesloopt was om plaats te maken voor het winkelcentrum. De ruimte eromheen is Trinity Square, waar ook een labyrinth is. Hier even gezeten en wat gegeten en gedronken.
Dan naar City Hall, geopend in 1965 en ontworpen door de Finse architect Viljo Revell. Twee halfronde torens met in het midden een champignon vorm waarin de raadszaal is gevestigd. Veel kunst in de openbare ruimte ook. Voor de deur een Henry Moore, en binnen diverse andere werken waaronder een werk gemaakt met meer dan 100.000 spijkers, en een replica van Andriessen’s De Dokwerker. Hoewel de raadszaal niet toegankelijk is voor het publiek, behalve tijdens de maandelijkse raadsvergadering, krijgt oud-raadslid Brom van een vriendelijke beveiligingsman de vraag of hij de zaal wil zien. Natuurlijk wil hij dat! Mooie zaal voor de 44 raadsleden ( op 2.5 miljoen inwoners) en de publieke tribune heeft plek voor een paar honderd mensen.

Daarna naar Allan Gardens in Downtown East, een klein parkje waar een aantal kassen zijn gevestigd, die erg lijken op Kew Gardens. Prachtige bloemen en planten, heel veel in bloei en de foto’s zeggen genoeg. Dan naar het zuiden naar St. James Cathedral, waar ik nog net voor sluitingstijd even kan rondkijken. Aan de overkant is de Toronto Sculpture Garden, waar elk jaar 2 nieuwe beelden/sculpturen worden tentoongesteld, maar ik bleek net in de periode tussen 2 tentoonstellingen in langs te komen dus er was niks te zien. Tenslotte nog even wat foto’s genomen van Old City Hall, naast ‘new’ City Hall.
Bij Greenjeans in het Eaton Centre eerst een aperitief (2 pina coladas) genomen en daarna kipsate en fish & chips. Yum! Weer een leuke dag achter de rug. Morgen gaat het gieten, dus dan moet ik weer een binnendag doen.
Dinsdag 3 mei: Happy birthday Scott! Ik werk eerst mijn blog en Facebook bij en upload de foto’s en dan lees ik mijn krantje met een ontbijtje in een van de coffeeshops in het hotel.De krant van vandaag gaat over de parlementsverkiezingen van gisteren: de Conservatives van premier Harper hebben onverwacht een meerderheid gekregen, de oppositiepartij Liberals is weggevaagd en de New Democrats zijn enorm gegroeid en zijn nu de officiele oppositie. Het Bloc Quebecquois is ook weggevaagd en de Greens hebben voor het eerst in de historie iemand in het parlement.
Het regent als ik op pad ga, en in feite regent het het grootste deel van de dag. Ik ga eerst even kijken in Union Station, het grote centrale station van Toronto. Daarna naar het CBC Broadcast Centre. Het domein van een van de TV zenders, en ze hebben ook een klein museum. In een enorm atrium worden boeken verkocht en overal hangen foto’s van ‘bekende’ reporters en presentatoren. De studio waar het sportprogramma wordt gemaakt zit naast de voordeur. En zelfs buiten op de stoep staat een verslaggever zijn werk te doen.
Vervolgens over het spoor, langs de CN Tower richting de Roundhouse. Een gebouw om treinen op te stellen, met een nog werkende draaitafel. Er staan diverse oude treinen buiten, en ik zie de draaitafel in gebruik. Op het terrein van de Roundhouse is een theater-tent gebouwd, met een capaciteit van 1000 mensen, voor The Railway Children. Premiere vanavond, en ik heb een kaartje gekocht voor woensdagavond. The Railway Children is gebaseerd op een boek van Edith Nesbitt, en gebruikt een echte stoomtrein. Deze is overgebracht uit London waar hij maandenlang in de show in Waterloo International heeft gespeeld. Het is deze locomotief die op de draaitafel staat. Mijn baas Sean zal dit leuk vinden, zijn (stief)dochter had een rol in The Railway Children in London.
Door het Metro Congresgebouw en het Union Station (om droog te blijven) gelopen, en in Yonge Street even wat genuttigd bij Starbucks. Daarna naar Mackenzie House. Het woonhuis (en sterfhuis) van de rebel, schrijver/uitgever, parlementarier en eerste burgemeester van Toronto William Lyon Mackenzie. Hij woonde hier van 1859 tot 1861, en het huis is teruggebracht in authentieke stijl met gaslicht en meubilair, al is het meeste meubilair van buiten de familie. Een goede rondleiding door een gids in kostuum maakt het levendig. En daarna een goede uitleg door een andere gids over zijn schrijf- en printwerk. Afgesloten door het zetten en printen van een document met mijn naam erop.
Ik bleek hier heel dicht bij het Canon Theatre te zitten, waar een maand of 2 geleden Billy Elliot in premiere ging. Ik had op internet gezien dat kaartjes afgrijselijk duur waren (200 tot 300 dollar), maar een flyer die ik bij de Roundhouse vond gaf veel prettiger prijzen aan. Dus een kaartje gekocht voor de avondvoorstelling.
Nog ruim tijd over om te eten, dus ik ga naar Milestones op Yonge/Dundas voor een cocktail van Grand Marnier, Tequila, Blue Curacao en lime juice. Het menu vandaag: aardappel-prei soep, kipfilet met geitenkaas en salade, en een kaneel/gember appeltaartje met vanilleijs. Yummie!
De avond in het Canon Theatre voor Billy Elliot. Ik geloof niet dat het erg anders was dan de Londonse versie die ik in 2005 zag, maar ik heb er van genoten. Vooral de jonge Billy die bijna voortdurend op het toneel staat om te acteren, zingen, dansen. Grappig Geordie (Newcastle/Durham)accent met een Noord-Amerikaanse twist. Niet van elke acteur was het accent overtuigend. Toen ik 3 uur later weer buiten kwam was het eindelijk droog. Weer een leuke dag achter de rug, met een spetterend eind.
Woensdag 4 mei: Eerst in de lobby ontbeten en mijn blog en facebook bijgewerkt. Daarna op stap. Eerst naar de Design Exchange. Het is een oud gebouw van de effectenbeurs ontworpen door Mies van der Rohe, dat na enkele jaren leegstand werd omgetoverd tot een design museum voor Canadese designers. Op de derde verdieping een aardige fototentoonstelling over steden in Afrika, maar helaas was de tweede verdieping vandaag niet toegankelijk en daar was blijkbaar nou net het meest interessante te zien. Via een parkje, waar filmopnamen voor een of andere TV serie werden gemaakt, naar St Lawrence Market, de voedselmarkt van de stad. In een 19e eeuwse markthal zijn zo’n 50 kramen voor kaas, vis, vlees, groenten etc. Allemaal vers en kleurrijk. Hier ook wat gegeten en gedronken.

Daarna naar de Distillery Historic District. Gooderham & Worts openden hun distilleerderij/brouwerij voor bier en whiskey in 1837. Door als maar verder te groeien was het op enig moment de grootste distilleerderij in de wereld. In de jaren ’80 kwam het leeg te staan en pas in 2001 werd het omgevormd tot wat het nu is: een grootschalig complex voor kunst en vermaak. Galleries (o.a. kunst van alleen maar Rubic Cubes), studio’s voor kunstenaars, design winkels (betonnen oorbellen), café’s, een micro-brouwerij en een sake brouwerij. Je kunt er fietsen of een Sedgway huren voor een verkenningstochtje. En allemaal redelijk dichtbij downtown, dus goed bereikbaar. Het is er dan ook behoorlijk druk.

Van hier ga ik terug naar ‘downtown’, langs een kantoorcomplex/winkelcentrum met een enorm glazen atrium, en ga (eindelijk) de CN Tower op. Met 553 meter was dit de hoogste toren ter wereld, maar in 2007 werd die titel overgenomen door een hotel in Dubai. Gebouwd in 40 maanden, aan het begin van de jaren ’70. Je gaat met de lift in 1 minuut omhoog, dan zit je op 350 meter. De gallerij hier is binnen, met rondom glas. Dan kun je 1 verdieping omlaag naar 342 meter, waar je buiten kunt lopen, maar met een hekwerk en in de wind. Binnen is ook nog een stukje met een glazen vloer, voor de dare-devils. Vervolgens kun je met een tweede lift omhoog naar de SkyPod op 447 meter. Daar is het zicht het mooist. De hele stad ligt aan je voeten, van City Airport en de eilanden tot het Business district. Op een hele heldere dag zou je zelfs de mist van de Niagara Falls (ruim 70km verderop) moeten kunnen zien. Vandaag wel een mooie dag, maar niet zo helder dat ik Niagara kon zien. In de voet van de toren zijn nog 2 attracties: een ride in de jungle (fasten your seatbelts) en een 3D film over surfen op Tahiti. Allebei niet echt mijn ding, maar het hoort er blijkbaar bij.

Ik_had_nog net tijd voor een snelle hap, en daarna naar het naast de CN toren gelegen Roundhouse Theatre voor The Railway Children, naar het boek van Edith Nesbit. Hoewel het een dun verhaaltje is is de uitvoering spectaculair, inclusief stoomtrein overgebracht uit London, of eigenlijk uit het spoorwegmuseum in York, waar deze productie 2 jaar draaide voor hij naar Waterloo International verhuisde. Met schuivende platforms op het spoor worden rijdende treinen nagebootst en worden acteurs en décor af- en aangevoerd. Slim gedaan. Ik had dit graag in London willen zien, maar ben er niet aan toegekomen, dus blij dat ik het hier gezien heb.

Donderdag 5 mei: Vroeg op want ik ga vandaag naar Niagara Falls. Dus geen tijd om in de ochtend mijn blog bij te werken, dat moet vanavond maar. Om half 8 de deur uit, en om 8 uur sta ik op het kruispunt Yonge/Dundas. Maar helaas blijken er meer mensen te zijn dan er in de bus passen. Dus ik wordt met nog 5 anderen met een limosine naar een hotel gebracht waar een tijdje later een andere bus, van een andere operator, ons komt ophalen. Voor dezelfde prijs van die andere (volle) bus, en dat is een goede deal want in plaats van 99 dollar plus tax betaal ik maar 60 dollar plus tax, voor exact hetzelfde.
De tocht is er een met diverse stops: eerst na anderhalf uur bij een vliegveld waar een aantal mensen een helicoptervlucht van 20 minuten maken (125 dollar, nee dank u). De achterblijvers gaan naar een piepklein chocoladefabriekje, waar we een korte inleiding krijgen en daarna kunnen proeven. En uiteraard kopen. Dan terug naar het vliegveld om de helicoptermensen op te halen, en door naar de volgende stop: wijnproeven. Een slokje wit, een slokje rood, en voor wie er voor wilde betalen een slok ijswijn (wijn gemaakt van bevroren druiven, die pas in december/januari worden geoogst. Doordat ze bevroren zijn zit er geen water in de wijn en daardoor is hij veel zoeter door het hogere suikergehalte.) Uiteraard ook hier weer gelegenheid om een flesje van het een of ander te kopen. En daar wordt druk gebruik van gemaakt.

Daarna een stop bij een 'bloemenklok', en bij een kolk in de rivier Niagara. Die rivier vormt de grens tussen Canada en de USA, dus Amerika is nu op een steenworp afstand. Maar uiteraard kom je er zonder visum niet in. Dan eindelijk aangekomen bij Niagara Falls. Hier hebben we zo’n 2 1/2 uur de tijd. We worden eerst gedropt bij de boot Maid of the Mist, en het blijkt dat die pas sinds gisteren weer vaart. Daarvoor was er nog te veel ijs op het meer, en was het te koud om te varen. Goede dag gekozen dus. Het boottochtje is maar een minuut of 20, maar is wel spectaculair. Je vaart eerst langs de Niagara Falls USA en dan langs de Niagara Falls Canada. De ene is recht en de andere is in een hoefijzervorm. Zowiezo is het zicht vanuit Canada beter dan vanuit de VS, want daar staan de mensen aan dezelfde kant als de watervallen. Je komt er heel dicht bij, en door de waterwolken (de mist van de bootnaam) wordt iedereen ook flink nat, vandaar dat je allemaal een plastic regenjas krijgt bij het boarden. Ik laat de foto’s maar voor zich spreken.

Daarna nog wat langs de oever gelopen, van iedere hoek ziet het er toch weer anders uit. Het dorpje heb ik verder niet gezien, had niet zo’n zin in casino’s, pretparken, shopping malls en andere Las Vegas achtige zaken.

Met_de_bus_weer terug naar huis, de snelste route want iedereen is moe. De dag afgesloten met een giga bord voor chicken
fajita’s met rijst in Cheaky Dee, aanbevolen door David van de LGMC, die uit Canada komt, en jaren in Toronto heeft gewoond. Alweer een heerlijke dag achter de rug.
Vrijdag 6 mei: de dag begon met een heel triest bericht in mijn mailbox: mijn oud NSPH/NSPOH collega (en baas) Anneke van den Berg is deze week op 50 jarige leeftijd overleden. Daar word je even helemaal stil van.
Geheel passend bij mijn stemming bleek het toen ik buiten kwam te regenen. Ik ben naar de Lakeshore gelopen, de ‘kust’ van Lake Ontario. Daar zijn bijelkaar een aantal jachthaventjes en parken: HTO park, Toronto Musical Gardens, Little Norway Park. Gelukkig was het inmiddels droog geworden, en kwam het zonnetje zelfs tevoorschijn. Volgens mijn gidsje zou hier ook een Waterfront museum moeten zijn, maar ik heb het niet kunnen vinden dus dat is blijkbaar opgeheven. En het museum van de suikerfabriek was op vakantie (!). Wel gevonden heb ik een museumpje van Inuit kunst, dat weer niet in de boekjes stond.

Met_ de_ferry, een tochtje van hooguit een kwartiertje, naar Toronto Islands. In het oosten zijn diverse pretparken en City Airport, maar meer naar het westen zijn stranden, wandelpaden en daar wonen ook mensen. Vanaf de boot en vanaf de eilanden is het zicht op de skyline van de stad prachtig. Een mooie wandeling gemaakt van de ene ferry-halte naar de andere. Langs mooie en lege stranden en mooie natuur. Veel vogels op de trek naar het noorden gezien.

Tenslotte
weer met de ferry terug, ondertussen was het weer gaan regenen. Daarom met de metro naar het Gardiner Museum for Ceramic Art. Mooi museum. Tenslotte in de gay village een cordon blue en appeltaart met vanilleijs gegeten. Ik was eerst binnengestapt bij O’Noir, maar dat bleek een restaurant waar je in het pikdonker eet en dat vond ik iets te avontuurlijk. Waarschijnlijk is dat leuker om met een groepje te doen.

Zaterdag 7 mei: laatste dag in Toronto, vanavond vlieg ik terug naar London. Eerst natuurlijk even mail, blog en facebook bijwerken, tijdens het ontbijt. Dan op pad naar de Art Gallery of Ontario. Alweer een prachtig modern gebouw. De collectie: veel 19e en 20e eeuwse Canadese kunst, inclusief Inuit art. Maar ook een hele vleugel Henry Moore, een Rembrandt en een ‘school van Rembrandt’, een Rubens, diverse Monets etc. Je mocht alleen foto’s maken van het gebouw, niet van de kunst. En ernaast stond het futuristische gebouw van het Ontario College of Art & Design, een grote schoenendoos op stelten.
Daarna_met_de cable-car (tram) naar Casa Loma. Het huis gebouwd door Sir Henry Pellatt tussen 1911 en 1914. Maar door de beurscrash in de jaren 30 raakte hij aan lager wal en moest hij het pand verlaten, en zijn hele verzameling kunstvoorwerpen laten veilen. Het is nu voor het publiek toegankelijk. Mooie tuin er omheen ook, en stallen en een garage.

En_dat_sluit een heerlijke vakantie af.
Veel mooie musea, gebouwen, uitzichten en andere dingen gezien, aardige mensen gesproken en heerlijk gegeten. Nu rest me alleen nog een vlucht van 7 uur door de nacht heen. Next stop: London.
Het vliegtuig had vertraging bij zijn aankomst uit Rome, dus vertrek was 1 uur later dan gepland. Verder gelukkig geen vertraging. Helaas kan ik niet echt zittend slapen, dus meer dan een beetje doezelen heb ik deze nacht niet kunnen doen. Aankomst Gatwick 11u. Geen direkte treinen naar London Bridge, dus ik moest met een overstap en uiteindelijk was de reis anderhalf uur, nog steeds sneller dan naar Heathrow. 's Middags even een uurtje of zo geslapen en 's avonds gewone tijd naar bed om de jetlag te verslaan. Ik heb een fantastische vakantie achter de rug!
Week 19: maandag 9 t/m zondag 15 mei
Terug aan het werk, valt niet mee. 's avonds koorrepetitie waar we horen dat kaartverkoop voor Sound niet goed gaat en iedereen op het hart wordt gedrukt alles op alles te zetten om kaartjes te verkopen. Dinsdag Globe en mijn eerste voorstelling van Alls Well That Ends Well, en ook mijn eerste sessie dit seizoen als trainer van nieuwe stewards. Rustige avond op 'upper north'. Woensdag bijgepraat met Hatta, en 's avonds naar de nieuwe serie van The Apprentice gekeken (en dinsdag ook trouwens). Woensdag ook de details van mijn reis naar Warschau rondgekregen. Ik vlieg dinsdag heen en woensdagavond weer terug, om training te geven aan twee collega's in Polen. Spannend, en leuk om weer terug te zijn in de stad waar ik vorig jaar met de LGMC gezongen heb. Vrijdag weer een Globe avond, maar ik heb buitendienst en krijg dus niks mee van Hamlet. Tijd om even een krantje te lezen, en een rustige start voor een heel druk weekend.
Zaterdag: uitslapen en boodschappen. Eind van de middag naar de stad voor een picnic met de chorusboys. Locatie: de tuin (voormalig kerkhof) van St Giles In The Fields, hartje stad. Tegen alle verwachting in was het prachtig zonnig weer en iedereen had teveel eten, en genoeg te drinken, bij zich.

Daarna een geweldig concert in St Giles door onze 'cabaretgroep' Far From Kansas, met diverse nieuwe leden die doodzenuwachtig waren. If Music Be The Food Of Love (een quote uit Twelfth Night van Shakespeare) omvatte 25 songs over liefde in alle vormen. Prachtige solo's en duetten ook. En als special guest de mezzo sopraan Hannah Pedley, waar wij vorig jaar in onze retreat een workshop mee deden. Toen zongen we de Habanera uit Carmen met haar, en dat zongen zij en FFK nu ook weer. Een verdiende staande ovatie voor koor (en soliste) en na afloop nog een slokje gedronken. Eurovisie Songfestival gemist, maar dit was veel beter!

Zondag al vroeg op pad, want moest om 11 uur al in de Royal Festival Hall zijn, voor een dagvullend programma van zang en dans. Hoogtepunt van de dag wordt een optreden van ruim een half uur in de Clore Ballroom, de centrale foyer van de RFH. De Southbank staat deze zomer in het kader van de 60e verjaardag van het Festival of Britain (1951), en dit weekend is in dat kader het festival Choir!, met workshops en dissussies, en optredens van o.a. Only Boys Aloud en een uitvoering van de Messiah. Wij hebben de eer om het korenfestival af te sluiten. Maar eerst nog de hele dag repeteren. Na de warming up eerst de 'staging' voor vanmiddag en volgende week zondag: wie staat waar, en hoe komen we op het podium en gaan we er weer van af. Klinkt simpel maar 100 man op en af krijgen is niet eenvoudig. Daarna gewerkt aan de choreografie van Good Vibrations en Let The River Run, allebei voor volgende week zondag (Survivors charity optreden). Een eerste kennismaking met Something Inside So Strong, dat op het laatste moment een ander nummer vervangt in Sound. En een repetitie met Leanne Jones (die speciaal hiervoor uit Schotland kwam ingevlogen). We zingen zondag Blow Gabriel Blow met haar, en omdat ze donderdag niet bij de solisten repetitie kan zijn repeteren we met haar vandaag. Tenslotte repeteren we de hele set van 8 songs die we vanmiddag in de Clore Ballroom van de RFH gaan zingen, gevolgd door een kwartiertje technische repetitie (licht, geluid, op en af) in de ballroom waar al publiek bij is. Dan gelukkig een uurtje pauze om even te ontspannen, en om te kleden.
Dan half 7 het optreden, een minuut of 30-40 denk ik. We zingen Let The River Run, Dies Irae, In These Shoes, Carousel, The Lamb, Song of the Volga Boat Men, Good Vibrations en Make Your Own Kind Of Music. De laatste als sing-along met het dolenthousiaste publiek. Een staande ovatie, en ik vond 'm verdiend want het was een erg goed optreden en we hebben vandaag heel hard gewerkt. Was ook voor heel veel van onze nieuwe leden de vuurdoop, ben trots op ons allemaal. Ik hoorde later dat de organisator van de RFH ook zeer tevreden was, dus we worden zeker nog weer eens uitgenodigd. Uiteraard hebben we daarna de bar van de RFH overgenomen, en ik ben nog met een groepje gaan eten bij Wagamama in het Southbank complex. Wat een geweldige dag, en wat een geweldig weekend.
Week 20: maandag 16 t/m zondag 22 mei
Maandag gaat het gewoon weer verder met bijzondere koorevenementen. In het kader van ons optreden voor Survivors UK, aanstaande zondag in Cadogan Hall, repeteren we vanavond met 2 solisten. Niemand minder an Lesley Garrett en Hannah Waddingham. Lesley is wereldberoemd, heeft tientallen TV shows gehad, en is opgretreden in diverse opera's en musicals. Ik heb haar gezien in Carousel (You'll Never Walk Alone) en Sister Act, waar ze moeder overste was (Climb Every Mountain). Hannah is een van onze 'patrons' en is op dit moment een van de sterren als Wicked Which in The Wizzard Of Oz. Met Hannah zingen we zondag Trust The Wind, en met beide diva's doen we You'll Never Walk Alone.

Als de dames weer weg zijn werken we verder nog aan Homeless, Chayya Chayya/Jai Ho, en wat ander werk. We krijgen ook te horen dat de beslissing voor de nieuwe deputy musical director is gevallen. De keuze was tussen de huidige waarnemer Matt en een nieuweling Tom. Het is Tom geworden. Matt maakt nog wel het seizoen af, en heeft dan een heel jaar met ons gewerkt als waarnemer. Beetje triest wel, maar ik moet zeggen dat Tom inderdaad een hele goede indruk achterliet in de auditie vorige maand. Na afloop even wat gedronken in de Black Cap. Dinsdag geen Globe want bij de aanmelding in february bleken er al voldoende stewards dus ik was niet nodig. Woensdag repetitie met een kleine groep die Rain Rain Beautiful Rain gaat zingen in Sound. Hard gewerkt en het klinkt prachtig. Een drankje na afloop als beloning. Donderdag ivm een bijeenkomst waar iedereen bij moest zijn op kantoor gewerkt. En 's avonds staging repetitie voor zondag (Survivors UK) met nog weer een andere solist: de jazz zanger Ian Shaw. Een jazzy Joe Cocker, prachtige stem. We hebben met hem Heaven Help Us All van Stevie Wonder ingestudeerd. Hoop dat dat inderdaad het geval is, want het eind der wereld is voorspeld voor zaterdag en dan zouden al die repetities voor niks zijn geweest. Vrijdag thuis gewerkt, rustige start van het weekend.
Ik heb ondertussen al 12 tickets voor Sound verkocht, en hoop over de 20 uit te komen. Hier alvast twee tasters: 1 you tube clip gemaakt in een repetitie in februari en een clip van Your Disco Needs You, uit onze kerstshow 2010 in Cadogan Hall: Make Your Own Kind Of Christmas. De song is van Kylie Minogue, die bij het zien van de clip spontaan twitterde: Amazing
LGMC in rehearsal for Sound 2011! en LGMC – Your Disco Needs You
Zondag: Survivors UK charity concert in Cadogan Hall. Survivors UK is een charity die hulp en support geeft aan mannen die slachtoffer zijn van sexueel misbruik. Het concert is voor hun 25e verjaardag.
Later meer, maar het concert was een grandioos succes! solisten en koor rocking, publiek dolenthousiast. Op de foto, genomen tijdens het slotnummer Something Inside So Strong, sta ik helemaal rechts op rij 2. 
Maandagavond weer gewoon koorrepetitie en de hele avond choreografie voor Chayya Chayya/Jai Ho gedaan, de grote Bollywood-finale voor Sound. Deze You Tube clip is van maart, van de eerste kennismaking met deze moeilijke choreografie.
Dinsdag vlieg ik naar Warschau om training te geven aan twee collega's, en woensdagavond vlieg ik weer terug, precies op tijd voor een korte break met Hatta in London.